Bij Jumbo Monique hebben we altijd geloofd in ondernemerschap dicht bij de klant en naast onze mensen. Maar geloof krijgt pas echt betekenis als je het weer voelt. Als je naast iemand staat in de drukke en samen de schouders eronder zet. Als je merkt dat succes niet iets is wat je “behaald”, maar wat je met elkaar omarmt. Elke dag opnieuw

Het was lang geleden dat ik hier weer stond. Op de winkelvloer. Tussen de dozen, de schappen, de collega’s en de klanten. Niet als degene die alles overziet vanaf afstand, maar als degene die weer meedraait, meedenkt, mee oplost. Eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat ik hier nog eens zou terugkeren in deze rol.

De opening van de nieuwe winkel in Alkmaar bracht een realiteit met zich mee die veel ondernemers zullen herkennen: personeelstekorten. Geen abstract probleem, geen managementterm, maar gewoon heel concreet. Roosters die niet rondkomen. Dagen waarop je ziet dat iedereen net iets te veel geeft. En dan komt dat moment waarop je jezelf aankijkt en denkt: dan stap ik er zelf weer in.

Dat voelde kwetsbaar. Want als ondernemer groei je in de loop der jaren ook weg van de dagelijkse operatie. Je bouwt structuren, vertrouwt op lagen in je organisatie en stuurt op hoofdlijnen. Teruggaan naar de vloer betekent ook: je eigen aannames toetsen. Zien waar het écht schuurt. Ervaren wat je collega’s elke dag meemaken. En ja, soms ook ontdekken dat je zelf weer moet wennen.

Toch gebeurde er iets onverwachts. Het plezier kwam terug. Niet het abstracte plezier van cijfers die kloppen of plannen die uitrollen, maar het directe, tastbare plezier van samenwerken in het moment. Van een probleem oplossen met elkaar, van een klant die je aankijkt en zegt: “Fijn dat je er bent.” Van samen een piek draaien en na afloop even lachen in het magazijn.

Ik merkte dat ik weer kansen ging zien. Niet hoog over, maar in kleine dingen: net even een andere presentatie van de acties, een andere manier van inwerken, een collega die meer in zich heeft dan hij zelf denkt. De winkelvloer dat is de plek waar je organisatie leeft. Waar cultuur geen woord is, maar gedrag. Waar je ziet of je visie landt.

Wat me misschien nog het meest raakte, was het werken in die laag onder directieniveau. De managers, afdelingsverantwoordelijken, meewerkend voormannen en vrouwen. De mensen die elke dag schakelen tussen beleid en praktijk. Zij dragen de organisatie. Zij vangen de klappen op als het druk is, als systemen niet meewerken, als bezetting krap is. En te vaak staan zij in de schaduw, terwijl juist op de winkelvloer het verschil wordt gemaakt.

Teruggaan naar de winkelvloer was geen strategisch besluit. Het was op dat moment pure noodzaak. Maar die noodzaak werd wel een cadeau. Het herinnerde me eraan waarom ik ooit voor dit vak heb gekozen. Omdat retail nu eenmaal geen systeem is, maar een mensenbedrijf. Omdat leiderschap niet alleen gaat over richting geven, maar ook over meedoen. En omdat je soms even terug moet naar de basis om weer vooruit te kunnen.

Misschien is dat wel de grootste les: groei zit niet altijd in hoger, groter of sneller. Soms zit groei in teruggaan. Terug gaan naar waar het gebeurt. Waar je goed in bent, en waar je geluk ligt.