In de supermarktwereld hebben we het graag over innovatie. Over nieuwe concepten, technologie, loyaliteitsprogramma’s en data. We praten over beleving en onderscheidend vermogen. Maar laten we eerlijk zijn: voordat we daar überhaupt over mogen praten, moet eerst iets anders kloppen.

De basis, een schone winkel, volle vakken en een logische routing. En medewerkers die zichtbaar plezier hebben in hun werk. Het klinkt bijna te simpel om op te schrijven, maar toch zie ik regelmatig winkels waar het juist hier misgaat. Terwijl klanten binnen enkele seconden voelen of een winkel klopt. Of er aandacht is voor detail. Of medewerkers betrokken zijn. Of er energie in de winkel zit.

De basis is geen strategie. De basis is structuur. En de structuur hoort simpelweg op orde te zijn. Maar daar zit ook meteen een belangrijke les. Want een perfecte basis maakt je nog niet bijzonder. Het zorgt ervoor dat klanten bij je blijven komen, maar niet per se dat ze een band met je opbouwen. Niet dat ze een omweg maken om juist naar jouw winkel te gaan.

Daar komt iets anders om de hoek kijken: sociale duurzaamheid. Een groot woord voor iets wat eigenlijk heel klein begint. In onze winkels organiseren we bijvoorbeeld regelmatig kindermiddagen. Dan staan er tafeltjes in de winkel waar kinderen cup cakes mogen versieren. Of eierkoeken. We organiseren speurtochten door de winkel, kleurwedstrijden en soms kunnen kinderen zelfs hun kassadiploma halen.

Daarnaast organiseren wij tosti dinsdag, waar een volkoren tosti net iets goedkoper is dan haar witte broertje, en kan je bij ons elke maandag en vrijdag terecht voor een gratis kop koffie met wat lekkers. Gewoon wat extra gezelligheid binnen de muren van onze winkels.

Het zijn kleine dingen. Geen groot marketingbudget. Geen ingewikkelde strategie. Maar wel momenten die blijven hangen. Kinderen die trots hun kassadiploma laten zien. Ouders die een foto maken. Medewerkers die zichtbaar plezier hebben terwijl ze het organiseren.

Dat zijn precies de momenten waarop een winkel verandert van een plek waar je boodschappen doet naar een plek waar je graag komt. En misschien nog wel belangrijker: het doet ook iets met je team. Ik zie medewerkers die ineens met nieuwe ideeën komen. Die een activiteit nóg leuker willen maken. Die trots zijn op “hun” winkel en op wat ze samen neerzetten. Op dat moment gaat het niet meer over een actie, maar over cultuur.

Toch zie ik in onze branche soms nog een reflex om vooral naar grote oplossingen te zoeken. Nieuwe schermen, nieuwe concepten, of nieuwe technologie. Allemaal interessant. Maar eerlijk gezegd geloof ik dat de echte kracht van een supermarkt nog steeds ergens anders zit. In mensen, in medewerkers die energie uitstralen, in teams die samen iets neerzetten, en in winkels die onderdeel zijn van hun buurt.

En juist daarom werkt sociale duurzaamheid alleen als het uit het team zelf komt. Niet als een actie die ‘van boven’ wordt bedacht. Maar als iets waar medewerkers zelf plezier in hebben en trots op zijn. Want klanten voelen feilloos aan of iets echt is.

Uiteindelijk is dat misschien wel de grootste uitdaging voor onze sector. Niet alleen zorgen dat de winkel goed draait, maar ook dat hij leeft. Dat klanten binnenkomen voor hun boodschappen, maar blijven hangen voor de sfeer. Dat medewerkers niet alleen werken, maar ook plezier maken. En dat een supermarkt weer een plek wordt waar de buurt samenkomt.

Want laten we eerlijk zijn: een schone winkel en volle vakken horen vanzelfsprekend te zijn. Maar warmte? Dat is pas echt onderscheidend vermogen.