‘In het huis van mijn Vader is ruimte voor velen’, staat er boven de ingang van de kerk aan de overkant van de straat. Maar er schijnen tegenwoordig niet veel mensen meer te komen. Het gebouw maakt een verlaten, zelfs eenzame indruk. Aan deze kant van de straat is het levendiger. Hier lijkt de middenstand eindelijk wat op te krabbelen. Dit gedeelte van de Middenweg heeft maandenlang opengelegen. De wond is sinds kort eindelijk dichtgenaaid, maar dit alles heeft Monique Ravenstijn heel wat omzet en misschien nog wel meer slapeloze nachten bezorgd, vertelt ze.

Niet dat je dat aan Monique merkt. Dan ken je Monique niet. Als je er een kwartje ingooit, zegt ze zelf, dan houdt ze niet meer op met kletsen. En dat komt goed uit, want vandaag organiseert haar supermarkt een kletswandeling. Eerst is er koffie en taart in ‘Mootjes-Cafe’ – want zo heet de koffiehoek in haar winkel – en dan gaat de wandeling door Heerhugowaard. Nou ja, wandelingetje.

Wethouder John wandelt en kletst ook mee. Op de vraag of Heerhugowaard nu een stad of een dorp is, zegt hij dat Heerhugowaard een dorp is met stadse allure en een stad met dorpse trekken. Dat zie je ook wel een beetje terug aan de mensen die meelopen met de kletswandeling. Er kuieren zo te horen een paar echte West-Friezen mee, maar net zo makkelijk ook twee vrouwen met een hoofddoek. “Misschien dat er iets moois ontstaat. Een vriendschap”, zegt Nezha. Ze is maatschappelijk werker en wandelt mee omdat dit haar werkgebied is. “Onder de mensen zijn is mijn vak”, zegt ze. Maar als het niet je vak is, dan is onder de mensen zijn nog best een hele klus. Want of je nu een stad bent met dorpse trekken of een dorp met stadse allures: een garantie op sociaal geluk krijg je nergens. Als dan ook nog het meisje achter de kassa wordt vervangen door een zelfscan, tegen wie moet je dan nog aan teuten?

De op een na grootste supermarktketen van het land vond het ook ongezellig worden met al dat gebliep in plaats van gekwebbel en dus introduceerde het bedrijf uit Veghel eerder al de kletskassa. Die moet ‘bijdragen aan het verminderen en voorkomen van eenzaamheid in Nederland’, stelt de in het geel gestoken supermarktketen, die u nu wel heeft ontcijferd als de Jumbo.

Voor de kletswandeling konden alle 730 winkels van het concern zich inschrijven. Vijftig filialen reageerden, waaronder dus Monique. Pardon: Jumbo Monique. Want zo staat het op haar drie winkels en onder die naam is zij wereldberoemd in deze regio. Vijfde generatie in supermarktondernemer, podcastmaker, auteur, spreker. “Groot denken en gewoon doen’, heeft ze op haar LinkedIn-account geschreven.

Monique, je bent hartstikke gek, hoort ze regelmatig, als ze weer eens een kookclub begint in een ‘moeilijke wijk’, een mini-bieb bij de ingang plaatst, een voedselbank-inleverpunt optuigt, een ‘bakkie en gebakkie’ introduceert of een supermarkt begint op een plek waarvan het hoofdkantoor zegt: dit wordt niks.

Monique gelooft heilig dat sociaal zijn en geld verdienen samen gaan: juist door te geven krijg je, is haar motto. En je moet er voor iedereen zijn, ‘van advocaatje leef je nog tot de metselaar van drie hoog achter’.

Als het hele zwikte weer terugwandelt naar haar winkel, wijst Monique nog eens naar de kerk aan de overkant: “De supermarkt is de kerk van nu”.